About: food, motherhood and everyday struggles.

FOOD, MOTHERHOOD & EVERYDAY STRUGGLES
Home » BLOGS » Slechte keuzes

Slechte keuzes

Gepubliceerd op 9 februari 2021 om 11:53

ik zou niet taboe doorbrekend zijn als ik ook schrijf over mijn gebreken, over zaken die je liever niet bespreekt omdat ze gênant zijn en je je daarvoor schaamt. Ik hem iets gedaan waar ik waarschijnlijk heel mijn leven spijt van zal hebben, ik heb dit mijn kinderen aangedaan, hoe kunnen ze mij nou ooit nog serieus nemen? Zal ze dit later beïnvloeden als volwassenen?  dit kan je misschien met spullen doen maar niet met een levend dier die al aan je gewend is, een levend dier die jou in vertrouwen neemt en bij je komt om te schuilen als het hem te druk wordt. Een levend baby poesje, een kitten die je adopteerd. 


Op 23 december 2020 kochten wij een prachtige Siberische kat/Neva masquerade, voor veelte veel geld nu in die coronatijd. Toen wij daar waren bleek hij ook nog eens maar 10 weken jong te zijn, maar is er dan een weg terug? helaas waren we naif dachten we dat de punten: ouders aanwezig, goed gesocialiseerd en nagekeken door de dierenarts voldoende waren. Achteraf mag dit ras pas met een week of 15/16 weg bij de moeder, (katten moeten van hun moeder leren wat wel en niet mag, en leren een kat te zijn en hun instincten te volgen, wanneer dit niet gebeurt zou je een kat kunnen krijgen met gedragsproblemen) en het liefst ook nog eens per twee kittens. Note: stel je wilt een ras (kat) kopen, zoek een erkende fokker en schrijf je in zodat je op een wachtlijst komt. Hier heb je gewoonweg de meeste garantie dat je een gezonde en goed gesocialiseerde kat kunt adopteren. (Gelukkig is George ook helemaal gezond en heeft hij het leukste karakter ooit) 

 

 De kinderen waren gigantisch blij, in een doos onder de kerstboom zat kleine George met zijn prachtige witte vacht en hemels blauwe ogen.

voor ons als ‘honden personen’ was het wennen maar elke dag vonden we hem leuker. Na een week of twee begon hij brutaler te worden en meer kitten gedrag te vertonen. Onze blinde chihuahua Maci van 13 jaar oud werd hier de dupe van, mijn man noemde het aanvallen, ik spelen, beide dieren konden hier niets aan doen, George wilde graag spelen en Maci slapen. Als je iets graag wilt romantiseer je meer dan dat je ook de negatieve kanten bekijkt van een verhaal, wij dachten leuk een kitten waar hij lekker mee kan slapen in zijn mand.

 

Maar na de zoveelste helse nacht met een mauwende kat en een piepende hond en alle kinderen wakker waren wij het zat, zelfs de kinderen zeiden dat dit zo niet meer kon. ik zocht contact met de lieve familie waar we een week mee hadden gechat, voor een eventuele overname van onze kat. Diezelfde middag kwamen ze hem ophalen, want zo'n nacht wilde wij niet nog een keer. vanaf het moment dat ik had toegezegd voelde ik mij verschrikkelijk. 

gelukkig is hij bij een ontzettend lief gezin beland en mogen we altijd langskomen als we willen, we hebben ook regelmatig contact. 

Nu zijn we 8 dagen verder en de kinderen hebben zich er al compleet heen gezet en zijn doorgegaan, ze zijn blij dat de kat nieuwe baasjes heeft en een fijn leven krijgt. Ik daarentegen kan niet stoppen met huilen, ik voel me zo ontzettend schuldig, als je ergens aan begint moet je het afmaken en andere oplossingen bedenken. Achteraf had ik misschien George zijn voerbak en kattenbak boven kunnen zetten en de tussendeur 's nachts dicht zodat Maci rustig kon slapen, maar dit is allemaal achteraf, hij is weg. er waren ook echt hele mooie momenten dat ze wel samen sliepen, alleen ging het steeds weer mis in de avond. 

Het aanschaffen was misschien te snel, misschien hadden we moeten wachten tot onze hond er niet meer was, maar we wilde hem niet met iets nieuws vervangen vandaar dat we kozen het zo te doen. Ik kan hier gewoon zo slecht mee leven, ik mis onze kitten zo verschrikkelijk erg. Ik droom dat hij wegloopt naar ons toe en ik hoor hem ‘s nachts mauwen. Het is vreselijk en ik weet niet of en of wanneer dit ooit zal slijten.

Nu ben ik er toch wel achter dat ik geen honden of katten mens ben. Ik ben een dieren mens, ik hou vaak meer van dieren dan van mensen en dat is al heel mijn leven zo.
Het spijt me zo


Reactie plaatsen

Reacties

Deborah Brinks-Schumann
3 maanden geleden

Sterkte. Voel je verder hoe moeilijk ook niet schuldig. Het diertje heeft het ook nu goed.
Schuldgevoel heeft niemand wat aan. Je bent zo mooi en bewust in alles wat je doet, zegt en schrijft. Dank voor het delen.wij hebben een opvang met allemaal boerderij dieren. Altijd welkom om te knuffelen ❤️